22 november 2017
Zodra ik een Amerikaan ontmoet en er langer dan 5 minuten mee praat wordt opgemerkt dat ik zo goed Engels spreek en dat mijn woordenschat groter is dan die van de gemiddelde Amerikaan. Dat laatste is misschien niet zo opmerkelijk. Ik antwoord dan altijd maar dat ik voor een Brits bedrijf heb gewerkt. Dat is niet gelogen, maar eigenlijk spreek ik zo goed Engels omdat ik mijn middelbare schooltijd, pre-internet, heb doorgebracht in wat in Engeland of Frankrijk als buitenwijk van Londen of Parijs zou worden gezien, maar in Nederland toch echt een dorp in het bos is. In die beschermde omgeving was niets te doen, behalve schoolfeesten, feestjes op hockey-en tennisclub en dat was het. We hadden zelfs geen MTV, dat zat bij ons niet op de kabel. 
Op een dag ontdekte ik Smash Hits. Om dat tijdschrift te kopen moest ik naar Baarn fietsen en dat deed ik, als het moest door wind en regen. In Smash Hits stonden geestige interviews, leuke foto's om in mijn agenda te plakken en alle songteksten van de beste liedjes. Zo sloeg ik twee vliegen in een klap, ik wist eerder dan mijn klasgenoten wat er speelde in de wereld en ik leerde meteen beter Engels lezen. Ik hield ook alleen maar van Britse bands, Amerikaanse muziek was stom. 
Toen ik een jaar of 16, 17 was ontdekte ik The Face, dat was nog veel interessanter. Ik vermoedde al wel dat er nog veel meer te zien en doen was dan ik in mijn kleine, beschermde wereld zag, maar dat werd door dit tijdschrift bevestigd. Voor het mondeling eindexamen Engels moest je bij ons op school een artikel inleveren met een gespreksonderwerp. Iedereen koos een interview met Gorbatsjov of iets over Glasnost. Ik kwam met een artikel uit The Face over Leigh Bowery en de club Taboo in Londen. 
Het boek "The Best of Smash Hits" is al een paar jaar oud, maar nog steeds amusant. Gisteren kocht ik "The Story of the Face". Dit laatste is een mooi vormgegeven boek, maar jammer genoeg een tikje hoogdravend. The Face nam zichzelf niet serieus, dus ik zie niet in waarom we dat nu wel moeten doen. Waarschijnlijk een teken van deze tijd!
Back to Top