Alle foto's zijn van Stuart Freedman uit het boek The Palaces of Memory
Een van de laatste dagen in Jodhpur was ik al vroeg door de stad aan het dwalen en om een uur of 10 had ik trek in koffie. Nergens een koffietentje te vinden dat open was, alles ging pas om 12 uur open en bovendien was er ook maar een café dat fatsoenlijke koffie maakte. De lokale bevolking komt pas heel laat op gang en werkt van 10 tot 19 uur. Je zou dan verwachten dat ze tot laat in de avond in de weer zijn, maar dat was ook niet het geval. Nog een van de wonderbaarlijke dingen van India.
In de steden die ik deze reis heb bezocht (Dehradun, Mussoorie, Jaipur, Udaipur en Jodhpur) viel me op dat veel gebouwen die tijdens de Britse koloniale periode zijn gebouwd op instorten staan. Vooral de gewone gebouwen uit de jaren dertig waar de winkelstraten (markets zoals ze daar heten) mee vol staan zijn in slechte staat. Dan valt opeens ook op dat er niet heel veel "eigen" moderne Indiase architectuur te zien is. Nieuwbouw kantoorpanden en hotels zijn 13 in een dozijn en de mooie oude 20ste eeuwse gebouwen worden afgebroken of opgeknapt met plastic reclameborden die de boel bij elkaar houden.
En nu komt het verhaal samen, ik zag de fotoreportage van Stuart Freedman over de koffiehuizen die eigendom zijn of waren van de arbeiders. De vergane glorie is prachtig om te zien, maar de realiteit is treurig. Dit stuk echte Indiase cultuur verdwijnt en wordt vervangen door de eenheidsworst van internationale ketens.

Back to Top